Psychologia – Tukir

Cele związane z uczeniem się

Cele związane z uczeniem się
Motywacja definiowana jako poziom entuzjazmu wobec czynności uczenia się.
Ukierunkowuje ono dwa rodzaje uczenia się:
- krótkoterminowe, nastawione na szybki i efektowny sukces,
- uczenie długofalowe, przynoszące rezultaty po dłuższym czasie.
Wyodrębnione kryterium pozwala różnicować studentów na takich, którzy uczą się na ocenę i takich, którzy zdobytą wiedzę pragną wykorzystać w przyszłej pracy zawodowej.

Osoby realizujące krótkofalowe cele nastawione są na uzyskanie aprobaty innych i podkreślającej ich wysoki poziom kompetencji, unikają sytuacji w której mogliby się nie sprawdzić, podczas gdy osoby zakładające długofalowe cele realizują je niezależnie od reakcji innych ludzi. Traktują oni podjęte zadania jako wyzwanie lub szansę pozwalającą im poszerzyć zakres posiadanych umiejętności i wiedzy.

Osoby formułujące długofalowe cele związane z uczeniem się są bardziej skłonne do realizowania działań nastawionych na własny rozwój niż osoby pragnące szybko uzyskać sukces.
Formułowanie celów związanych z uczeniem się jest też zależne od przeświadczenia o skuteczności własnego działania, a w konkretnym przypadku uczenia się. Osoby posiadające wiarę w sprawowanie przez siebie kontroli nad otaczającym światem, konstruują cele zakładające dłuższą perspektywę czasową ich realizacji. Osoby formułujące cele szybko przynoszące zamierzony efekt często odczuwają lęk w związku z podjętym zadaniem. uwzględniając ewentualną możliwość porażki i jej społeczne konsekwencje.
Nosal eksponując wpływ czynności, poznawczych na efektywność kierowania, a w szczególności wpływ typu intelektu wyznaczającego preferencje poznawcze kierownika. Podkreśla rolę umysłu w fazie dostrzegania problemów (i tworzenia struktur), a później w toku ich skutecznego rozwiązywania. Tak więc dzięki procesom zachodzącym w umyśle efektywnego kierownika dochodzi do szybkiego i trafnego rozpoznawania sytuacji, a następnie do stworzenia planu skutecznego działania.

Badacze zajmujący się problemami intelektu kierownika twierdzą, że większość z nich rozwija swój indywidualny styl uczenia się. Tworząc portrety menedżerskich umysłów na podstawie typologii Junga Nosal wyróżnia:
- menedżera obserwatora, dla którego ważna jest postawa tu i teraz, dążenie do poznania jak największej liczby faktów; obserwator jest ostrożny w podejmowaniu decyzji i ma emocjonalny dystans do ludzi, za to charakteryzuje go rzeczowa postawa do świata,
- menedżera teoretyka, który tworzy logiczne koncepcje, wierzy w sprawczą moc teorii i może ignorować fakty na rzecz stworzonych schematów, nie lubi improwizacji, potrafi planować w szerszej skali,
- menedżera pragmatyka, spostrzegającego świat ze swojej subiektywnej perspektywy, koncentrującego się na bezpośredniej użyteczności kreowanych faktów i skłonnego do podejmowania ryzyka.
- menedżera wizjonera, posługującego się dobrze rozwiniętą intuicją, łatwo dokonującego ogólnych ocen sytuacji i łatwo przewidującego przyszłość, zdolnego do globalnej oceny sytuacji i formułowania strategii w szerokiej skali.

Wpływ typu umysłu na zachowanie będzie większy w sytuacjach otwartych o dużej swobodzie wyboru zachowania lub w sytuacjach niepewnych i konfliktowych. zmierzających do wyraźnych rozstrzygnięć. W obu tych przypadkach ujawnią się ukryte preferencje oraz awersje. Korzystne jest. aby .menadżer- znal typ swojego umysłu. ponieważ świadomy swoich intelektualnych możliwości oraz ograniczeń może szybko eliminować powstałe błędy.
Posiadane zdolności do uczenia się jest niewątpliwie związana z takim typem intelektu, który charakteryzuje się większą otwartością struktur, docenianiem wielu dróg rozwiązań, okazywaniem szacunku dla wiedzy itp.

Posiadanie orientacji nastawionej na rozwój i uczenie się daję kierownikowi szansę na efektywność w rożnego rodzaju sytuacjach. Sytuacje organizacyjne są coraz bardziej skomplikowane, zmienne, płynne i coraz trudniej sprostać im za pomocą tradycyjnych podejść do kształcenia wiedzy kierowniczej.
Dostrzeganie konieczności uczenia się pociąga za sobą zainteresowanie kierowniczym samo rozwojem. J. Kolb opracował model uczenia się oparty, na rozpatrywaniu indywidualnych preferencji poznawczych jednostek w zakresie poznawania otaczającej rzeczywistości. Preferencje te ujawniają się w postaci indywidualnego stylu uczenia się i oparte są na następujących wymiarach:
- zdolności do konkretnego przeżycia (umiejętności pełnego, otwartego nie stronniczego zaangażowania się, doświadczania),
- zdolności do refleksyjnej obserwacji (umiejętności refleksji i obserwacji tych doświadczeń z różnych punktów widzenia).
- zdolności do abstrakcyjnego uogólniania (umiejętności tworzenia pojęć, które integrują obserwacje w logicznie brzmiące teorie),
- zdolności do aktywnego eksperymentowania (umiejętność zastosowania tych teorii do podejmowania decyzji i rozwiązywania problemów).

Kolb twierdzi, że większość ludzi rozwija swój indywidualny styl uczenia się wynikający z dominacji niektórych wymiarów nad pozostałymi. Stwarza to wiele niebezpieczeństw polegających na pozostawaniu w kręgu podobnych sposobów poznawania i „uczenia się świata”, nie wykraczaniu poza utarte i sprawdzone przez jednostki ścieżki.

Najczęstsze ograniczenia nie pozwalające ludziom na pełne funkcjonowanie i przez to zapewne wpływające na nieumiejętne rozpatrywanie sytuacji pod kątem możliwości i wykorzystania dla własnego rozwoju. Wymienia ograniczenia indywidualne nalezą do nich ograniczenia percepcji mogące dotyczyć wszystkich albo niektórych wymiarów uczenia się, ograniczenia kulturowe, emocjonalno-motywacyjne, intelektualne i ekspresji. Temporal wyróżnia też zewnętrzne – tkwiące w organizacji – bariery uczenia się: bariery fizyczno-strukturalne i psychospołeczne.